Απο μνημόνια και αναλύσεις χορτάσαμε. Αποτελέσματα χρειάζονται..

Ας υποθέσουμε ότι χθες επιτέλους δόθηκε λύση στο Ελληνικό πρόβλημα. Ότι κάνουμε σαν κράτος ένα νέο ξεκίνημα ώστε να επανέλθουμε χρόνο με τον χρόνο οικονομικά πλέον εύρωστοι στην “αγνή-ενωμένη” ευρωπαϊκή οικογένεια και γενικότερα στις αγορές, στον “υγιή” δυτικό οικονομικό στίβο.

Και ας υποθέσουμε επίσης ότι έχουμε πλέον μάθει από τα λάθη μας των προηγούμενων δεκαετιών, τα οποία συνοψίζονται κάπως έτσι σε σχέση με την εξέλιξη της πολιτικοοικονομική μας κατάστασης.

Ξεκινώντας από την μεταπολίτευση και τα πρώτα σταθεροποιητικά πολιτικά βήματα της νέας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, γνωρίσαμε την άναρχη κοινωνικοποίηση, την άτσαλη ανακατανομή του εισοδήματος της δεκαετίας του ΄80, τον στραγγαλισμό της βιομηχανίας, τον κομματικό εναγκαλισμό των συνδικαλιστικών οργανώσεων και την κατασπατάληση των ευρωπαϊκών πακέτων στήριξης. Η περίοδος αυτή συνοδεύθηκε από πληθωριστικές πιέσεις και αύξηση του δημοσίου χρέους.

Ακολούθησε η άγαρμπη προσπάθεια φιλελευθεροποίησης της οικονομίας της περιόδου 1990-93, με τις ημιτελείς προσπάθειες αποκρατικοποιήσεων, που συνοδεύθηκε επίσης από αύξηση του δημοσίου χρέους. Στη συνέχεια είχαμε την εκσυγχρονιστική περίοδο (1996-2004) κατά την οποία στο όνομα της ένταξης στην ΟΝΕ με εργαλείο τα “greek statistics” και την συμπαράσταση οίκων του εξωτερικού (βλ. Goldman Sachs), δημιουργήθηκε μια εικονική οικονομική πραγματικότητα, ζήσαμε ένα χρηματιστηριακό Eldorado που έσκασε σαν μπαλόνι με εκκωφαντικό θόρυβο, όπου οι αριθμοί απογειώνονταν και ο παραγωγικός ιστός ντοπαρίστηκε με δηλητηριώδεις ενέσεις επιδοτούμενων αναβολικών.

Η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, με την πολιτική της ήπιας προσαρμογής και την αδράνεια και αναποφασιστικότητα στην υλοποίηση της επανίδρυσης του κράτους. Αξιομνημόνευτες προσπάθειες ενεργειακής πολιτικής και σύμπραξης δυστυχώς δεν προχώρησαν λόγω ατολμίας ή άλλων παραγόντων που η αμείλικτη πένα της ιστορία θα καταδείξει.

Με προίκα τον φόβο του πολιτικού κόστους, τις πελατειακές σχέσεις κομμάτων-πολιτών, το ντάντεμα του συνδικαλισμού, την κρατική διαφθορά και την ατομική αδιαφορία προχωρήσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Φθάσαμε λοιπόν να οδηγηθούμε, χωρίς να το καταλάβουμε, ως παρίες της Ευρώπης στο χείλος της χρεοκοπίας και κινδυνεύσαμε ως σύγχρονος «Τιτανικός» να βυθιστούμε στα απόνερα της οικονομικής δραστηριότητας βρωμερών και αδυσώπητων διεθνών οίκων και τραπεζών.

Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι, να δείξουμε εμπιστοσύνη στις χθεσινές διακηρύξεις των πρωθυπουργών μας; (γιατί τώρα έχουμε και πρωθυπουργεύοντα αντιπρόεδρο και υπουργό).

Μπορούμε να ελπίζουμε ότι μάθαμε τα μαθήματά μας; Από μνημόνια και αναλύσεις χορτάσαμε. Αποτελέσματα και πρακτικές λύσεις χρειάζονται.. Ο χρόνος θα δείξει τους αμέσως επόμενους δύο μήνες..

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. ΟΙ ΓΟΡΔΙΟΙ ΔΕΣΜΟΙ,ΔΕΝ ΛΥΝΟΝΤΑΙ…..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: