Συμπεράσματα από την Οικονομική Κρίση..

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω ενδιαφέρον άρθρο, που αφορά στην οικονομική κρίση και κρίση πολιτική, κοινωνική, ιδεολογική στην χώρα μας

 Του Ιωάννη Α. Κολομβάκη
 Ταξχου ε.α. / Μηχ/κού Δικτύων Η/Υ – MSc

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (09/9/2011), παρατηρώντας και καταγράφοντας στιγμιότυπα από την πρόσφατη αλλά και παρελθούσα επικαιρότητα, καταλήγουμε αβίαστα στα ακόλουθα συμπεράσματα:

Α. Η πατρίδα μας έχει μπει σε μια διαρκή διολισθαίνουσα υποβάθμιση.

Β. Η κυβέρνηση, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής τάξης, έχει μετατραπεί σε μια αδίστακτη συντεχνία που υπερασπίζεται τα συμφέροντα της και το πεδίο της πολιτικής της δράσης, σε βάρος της γενικότερης προοπτικής και προόδου της χώρας. Επιπλέον, έμμεσα πλην σαφώς συντηρεί το κομματικό πελατειακό κράτος με δανεικά και περικοπή των δημοσίων επενδύσεων.

Γ. Η φοροδιαφυγή και η φοροκλοπή καλπάζουν ακάθεκτες, καταρρίπτοντας κάθε προηγούμενο.

Δ. Ισχυρές συντεχνίες και επαγγελματικές τάξεις αρνούνται να συμβάλλουν για να βγούμε από την κρίση, επιδεικνύοντας δείγμα συμπεριφοράς κοινωνικής ανευθυνότητας.

Ε. Η επιχειρηματική ελίτ δείχνει να έχει προ πολλού παραιτηθεί κάθε εθνικής προσπάθειας ανάκαμψης.

Στ. Τα διαδοχικά λάθη σε οικονομικές επιλογές με τις πολιτικές των επαίσχυντων μνημονίων που υπέγραψε η κυβέρνηση, επέφεραν την οικονομική και κοινωνική ισοπέδωση.

Ζ. Η αδυναμία μείωσης της αλόγιστης κρατικής σπατάλης και των δημοσίων δαπανών, προς όφελος των επενδύσεων προσκρούει στις καταναλωτικές απαιτήσεις της κομματικής νομενκλατούρας και παραδοσιακής εκλογικής πελατείας.

Η. Οι κατά καιρούς αρμόδιοι υπουργοί αποφεύγουν να κάνουν τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις, περιοριζόμενοι σε γενικόλογες περιγραφικές εκθέσεις των υφισταμένων προβλημάτων – καταστάσεων, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος.

Θ. Η πασιφανής ανικανότητα της ελληνικής κυβέρνησης να σταθεί απέναντι στις προκλήσεις των καιρών, είναι εξοργιστική.

Ι. Η αδυναμία, αν μη τι άλλο, των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων του τόπου να συνεννοηθούν και να συνεργασθούν, για το αυτονόητο τουτέστιν την έξοδο από την κρίση, ξεχειλίζει το ποτήρι της αρνητικής ψυχολογίας στη χώρα.

Ια. Ο ιστός των ηθικών αρχών και αξιών στον οποίο επί χρόνια στηρίζεται η κοινωνική ανάπτυξη έχει κατακερματισθεί. Η αναξιοκρατία, ο άκρατος κομματισμός, το ρουσφέτι και η κομπίνα θριαμβεύουν. Αντίθετα ο αλτρουϊσμός, ο πατριωτισμός, η αξιοπρέπεια, το φιλότιμο, η αλληλεγγύη κι ο αλληλοσεβασμός, τείνουν να γίνουν άγνωστες έννοιες ή/και λέξεις.

Ιβ. Οι διαχρονικές ιδέες και αξίες του ελληνικού διαφωτισμού, οι οποίες απετέλεσαν σημείο αναφοράς, θαυμασμού, επαίνου και παραδειγματισμού για τους Ευρωπαίους, και απαιτούνται ώστε να επαναφέρουν την ελληνική κοινωνία στις ρίζες της βαριάς πολιτιστικής της κληρονομιάς, παραμελούνται διαρκώς.

Ιγ. Η ατολμία, η έλλειψη ηγετικών ικανοτήτων, φαντασίας, οράματος αλλά κυρίως στρατηγικής, με σαφείς στόχους και προτεραιότητες σ’ όλους τους τομείς, κυρίως δε σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα, πέραν της οικονομίας (βλ. παιδεία, κρίσιμες υποδομές και κοινωνικές παροχές, υγεία, εθνική άμυνα και ασφάλεια, εθνικοί πόροι κλπ), παρατηρείται κατά κόρον στην παρούσα (διε)φθαρμένη πολιτική τάξη.

Το διαφαινόμενο έλλειμμα πολιτικής πρακτικής, χαρακτηρίζει όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και το σύνολο της αντιπολίτευσης. Κανείς από αυτούς δεν έχει το θάρρος, τον πατριωτισμό και το σθένος να σταθεί απέναντι στους «τοκογλύφους» που μας δανείζουν με υπέρογκα επιτόκια να αρνηθεί την είσπραξη δυσανάλογων τοκοχρεολυσίων σε σχέση με την τρέχουσα διεθνή πρακτική.

Η τακτική μειοδοσίας και ξεπουλήματος της πατρίδος μας όσο-όσο, δεν τους «επέτρεψε» να αποδεχθούν χαμηλότοκα δάνεια από κολοσσούς όπως η Ρωσία ή η Κίνα, αλλά να προτιμούν την εξευτελιστική αντιμετώπιση των ευρωπαίων.

Κανείς δεν είχε το πολιτικό σθένος και το πατριωτικό ανάστημα, να απαιτήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις και τα κατοχικά «δάνεια» του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, από την Γερμανία, η οποία έμμεσα πλην σαφώς επιβάλλει το Δ’ (οικονομικό) Ράϊχ στην Ευρώπη. Αυτά και μόνο θα απέμπλεκαν τη χώρα μια για πάντα από τα υπέρογκα χρέη και τοκοχρεολύσια.

Την ίδια στιγμή η πολιτική την οποία ακολουθεί η Τουρκία, δεν φαίνεται να απασχολεί ή τουλάχιστον να παραδειγματίζει την πολιτική ηγεσία, η οποία έχει συνηθίσει στη στάση του παθητικού θεατή κι όχι του ενεργού συμμετέχοντα.

Κάθε κρίση απαιτεί την εκπλήρωση κάποιων βασικών προϋποθέσεων προκειμένου να ξεπεραστεί.

Η 1η είναι, η αξιοποίηση της ευκαιρίας που δημιουργεί η διάθεση του κόσμου να αποδεχθεί μεταρρυθμίσεις, που δεν θα αποδεχόταν υπό κανονικές συνθήκες, επαληθεύοντας την κινέζικη ρήση «η κρίση αποτελεί ευκαιρία».

Η 2η είναι η εθνική συνοχή και συσπείρωση με πατριωτικές αντιδράσεις.

Ακόμα η ανάληψη πρωτοβουλιών από νέα πρόσωπα χωρίς βάρη από το παρελθόν, που μπορούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου, αλλά και να τον εμπνεύσουν να συσπειρωθεί γύρω τους. Γύρω από εθνικές αξίες και ιδεώδη, που συνάδουν με την πρόοδο, την ανάπτυξη και την ευημερία της κοινωνίας και της χώρας.

Η επικοινωνία και συνεργασία με όλες τις κοινωνικές ομάδες, τα συνδικάτα, τους εργοδότες, τις μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, τις βιομηχανίες – βιοτεχνίες και γενικά η επαφή κι ενημέρωση του κόσμου σ’ όλες τις περιοχές της χώρας, εξηγώντας τους τι πρέπει να γίνει, αποτελεί τη βασική ακολουθία ενεργειών για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Αντίθετα, οι Έλληνες πολιτικοί λειτουργώντας στο πνεύμα της στείρας και μονολιθικής παλαιοκομματικής αντιπαράθεσης, απομονώνονται στα πολιτικά τους γραφεία, περιβαλλόμενοι από τους κομματικοδίαιτους συμβούλους τους, δημιουργούν μια πλασματική νοητή πραγματικότητα (virtual reality), την οποία από μόνοι τους υιοθετούν λες και δεν αντιλαμβάνονται τις διαστάσεις της πραγματικής κατάστασης. Άρα η πλήρης συνειδητοποίηση των πραγματικών διαστάσεων της κρίσης που απαιτεί η περίσταση απουσιάζει.

Το επακόλουθο αυτού είναι ο βαθμός κομματισμού που καλλιεργείται ή/και διακατέχει τον κόσμο, πράγμα το οποίο συμβαίνει κατά κόρον και είναι ατυχές. Σε περιπτώσεις κρίσεων, οι κομματικές αντιπαραθέσεις πρέπει να παραμερίζονται και όλοι να συσπειρώνονται κάτω από κοινούς στόχους και προτεραιότητες, γύρω από την κυβέρνηση, ώστε να δίνεται η ευκαιρία ανάκαμψης. Τέτοια παραδείγματα εθνικής συσπείρωσης έχουμε πολλά από την νεώτερη κι όχι μόνο ιστορία μας, η οποία μας οδήγησε σε έπη, καθώς και αντίστοιχα εθνικών διχασμών, οι οποίοι μας οδήγησαν σε μεγάλες κι επώδυνες εθνικές περιπέτειες. Κρίνω σκόπιμο να μην τα αναφέρω εδώ.

Ο βαθμός πολιτικής συνοχής, αλληλεγγύης, αλλά και κοινού ελέγχου που απαιτείται σε τέτοιες στιγμές κρίσης, είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί.

Οι πολιτικοί ταγοί, έχουν ταμπουρωθεί πίσω από τις κομματικές τους οχυρώσεις και με τα μυωπικά τους κιάλια προσπαθούν να εξοντώσουν ο ένας τον άλλο, αδιαφορώντας για τις εθνικές, κοινωνικές και λοιπές συνέπειες καθώς και τις παράπλευρες απώλειες.

Ταυτόχρονα στρέφουν την προσοχή του κόσμου σε ήσσονος σημασίας θέματα τρεχούσης φύσεως και επικαιρότητος, που «πουλάνε» στα μέσα μαζικής αποχαύνωσης & παραπλάνησης = ΜΜΕ = καθοδηγητές της κοινής γνώμης (opinion leaders), τα οποία λειτουργούν σύμφωνα με τις επιθυμίες – σκοπιμότητες ή επιχειρησιακό σχεδιασμό (business plan) των εργοδοτών – επιχειρηματιών που τα ελέγχουν. Οι δε άνθρωποι που τα επανδρώνουν λειτουργούν εν είδει ελαστικού δακτυλίου που περιβάλλει το στενό πολιτικό-οικογενειακό πυρήνα της πολιτικής ζωής του τόπου, που σημαίνει ότι όντας ελαστικός, ενίοτε σφίγγει, αλλά τις περισσότερες φορές λειτουργεί διασταλτικά σε σχέση με τις πιέσεις που ασκεί προς τα έξω ο εσωτερικός σκληρός πυρήνας – δακτύλιος (πολιτικός κόσμος), επιτρέποντας επιλεκτικές εισαγωγές – εξαγωγές από τον ένα στον άλλο.

Ακόμα, δημοσιογράφοι – παπαγαλάκια κάνουν δημόσιες σχέσεις με διάφορα κέντρα (κοινωνικής – πολιτικής – οικονομικής κλπ) εξουσίας, είτε προβάλλοντας είτε αποσιωπώντας επιλεκτικά τα δρώμενα και τα γεγονότα. Την ίδια στιγμή ένας περιορισμένος αριθμός συγκεκριμένων ατόμων-προσώπων παρουσιάζεται (έχει βήμα λόγου και παρουσίας) στα κανάλια, για να σχολιάσει μαζί με τους υποβολείς κατευθυνόμενων και στοχευμένων ερωτήσεων, με απαντήσεις – απαγγελίες που έχει αποστηθίσει, ή να πει άλλα αντ’ άλλων σε περίπτωση που θα βρεθεί σε δύσκολη θέση, υποτιμώντας το διανοητικό επίπεδο όσων (κάνουν το λάθος να) τους παρακολουθούν.

Έτσι, συντίθεται το media-κό life-style που μας κυβερνά και κυριολεκτικά εισβάλλει καθημερινά στα σπίτια για να μας «ενημερώσει», να μας κατευθύνει και να μας χειραγωγήσει σ’ αυτά που κατά την άποψή του είναι «καλά και συμφέροντα ταις θυλακίοις (τσέπες) υμών», αποχαυνώνοντας σε φθηνούς διαλόγους και χαμηλού επιπέδου διαλέξεις – απεραντολογίες με περιρρέουσα ασημαντολογία βλακωδών επιχειρημάτων, χωρίς σαφήνεια, συνέχεια, ουσία ή/και περιεχόμενο. Ένας απομακρυσμένος από τα πράγματα αντικειμενικός παρατηρητής, θα διαπιστώσει ότι τα ίδια συμβαίνουν παντού. Ρίξτε μια ματιά στα κατά καιρούς αναγραφόμενα στον τοπικό τύπο. Η καλπάζουσα ηθική διολίσθηση δεν άφησε κανένα άθικτο;

Το απίστευτο γεγονός το οποίο μάλλον δεν συγκινεί όσους θα έπρεπε, είναι ότι αρχίζει η νέα σχολική χρονιά χωρίς τα σχολεία να έχουν παραλάβει τα απαραίτητα σχολικά βιβλία για να μοιράσουν στους μαθητές. Λένε δε ότι θα τους δώσουν φωτοτυπίες ή/και DVD. Ανήκουστο. Λες κι μαθητές δεν πρέπει να μάθουν να διαβάζουν (και να αγαπούν το βιβλίο και κατά συνέπεια τη γραφή και τη γλώσσα), αλλά να μάθουν να πληκτρολογούν ή να περιορίσουν τις ικανότητές τους στο χειρισμό του «ποντικιού» και των «κλικ». Άρα με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο αντί να στραφούμε στην αστείρευτη δύναμη της γλώσσας μας και της γνώσης που προσφέρει αυτή μέσω του βιβλίου, μας προσανατολίζουν στα «μπλιμπλίκια». Αυτό πέραν των άλλων, το επισημαίνει κι ο υπογράφων, έχοντας ήδη σπουδάσει και επί χρόνια εργασθεί σε γνωστικά αντικείμενα αιχμής των Η/Υ, με ότι αυτό συνεπάγεται. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι «η γλώσσα μου είναι τα όρια της σκέψης μου». Ή μάλλον προτιμούν (και τους συμφέρει) να έχουν να κάνουν με ανθρώπους με περιορισμένα όρια σκέψης.

Η αποθέωση της κρατικής αλόγιστης κι ασύδοτης σπατάλης αποτελεί η «χρηματοδότηση» με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, των πάσης φύσεως Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (βλ. ΜΚΟ = Μπίζνες Καλά Οργανωμένες), στις οποίες συμμετέχουν με διάφορους τρόπους συγγενείς των πολιτικών μας ταγών, αν δεν «τζογάρουν» στα CDS για την χρεωκοπία της χώρας. Επειδή δε το «νόμιμο» δεν ταυτίζεται με το «ηθικό», αυτό δεν τους εμποδίζει να μετέχουν σε off-shore εταιρείες ανά τον κόσμο την ώρα που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει συνθήκες φτώχειας ή/και ανέχειας στο μείζον μέρος της κοινωνίας μας.

Δεν είναι και λίγες οι 400.000 οικογένειες που έχουν προσφύγει στις διατάξεις του νόμου (Κατσέλη) για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Οι τράπεζες δεν συναινούν για εξωδικαστικό συμβιβασμό και προχωρούν σε ωμούς εκβιασμούς με ενοχλητικά, εκβιαστικά κι ενίοτε απειλητικά τηλεφωνήματα από εισπρακτικές εταιρείες – μπράβους, πίσω από τις οποίες κρύβονται και πολιτικά πρόσωπα, στις οποίες έχουν (παράνομα) αναθέσει την είσπραξη των οφειλομένων. Τα δικαστήρια όμως, κινούμενα τόσο στο πνεύμα όσο και στο γράμμα του νόμου, δικαιώνουν τους δανειολήπτες που προσφεύγουν σ’ αυτά. Μ’ αυτό τον τρόπο, οι τράπεζες έχουν εκχωρήσει παράνομα και χωρίς την έγκριση των ενδιαφερομένων (πελατών τους), προσωπικά δεδομένα σε κοινούς τοκογλύφους για κατά την κρίση τους εκμετάλλευση.

Πάσης μορφής και προέλευσης «golden boys and girls», τύπου δημοσιογράφος ή διοικητικός ή τεχνικός υπάλληλος υποχρεωτικής εκπαίδευσης, συνεχίζουν να πληρώνονται αδρά με παχυλούς μισθούς, από τους ΟΤΑ (βλ. Δήμους, δημοτικούς ραδιοφωνικούς ή/και τηλεοπτικούς σταθμούς), την ΕΡΤ κλπ ή άλλους δημόσιους οργανισμούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ετήσιες αποδοχές ανώτατου ε.ε. αξιωματικού των ΕΔ να εξισούνται με τις μηνιαίες αποδοχές αυτού-ής που εκφωνεί τις ειδήσεις στην κρατική τηλεόραση, βάσει ετήσιας σύμβασης η οποία έχει υπογραφεί μεταξύ των συμβαλλομένων. Ταυτόχρονα, δαπανώνται δεκάδες χιλιάδες € (πχ 24.000) για την κατασκευή σκηνικού εβδομαδιαίας εκπομπής γνωστής ώριμης ντίβας «τηλεπερσόνας» της κρατικής τηλεόρασης.

Χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις έχουν κλείσει, αν δεν είναι στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, εξ αιτίας των αλόγιστων κι ανάλγητων κυβερνητικών «μέτρων» για την κοινωνία και την οικονομία.

Η αγανάκτηση του κόσμου εκδηλώθηκε με διάφορους τρόπους, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης και χωρίς κομματική υποκίνηση, με τις συγκεντρώσεις δεκάδων ή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων πάσης ηλικίας, στην πλατεία Συντάγματος. Η δημοκρατικά εκλεγμένη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση διέλυσε την (μόνιμη πλέον) συγκέντρωση των αγανακτισμένων απλών ανθρώπων, εφαρμόζοντας ωμή βία. Τόσο ωμή και βάναυση επίδειξη δύναμης ήταν αυτή, ώστε μόνο με μεθόδους απολυταρχικών καθεστώτων μπορεί να συγκριθεί. Διερωτάται κανείς από πού πήραν παράδειγμα, από τον Καντάφι ή τον Ασάντ; Αξίζει να υπογραμμίσει κανείς ότι την όλη επιχείρηση συντόνιζε η «γενιά του Πολυτεχνείου», η πλειονότητα της οποίας εναλλάσσεται από κομματικές σε κυβερνητικές θέσεις, χωρίς να έχει προσωπική επαγγελματική διαδρομή ή εμπειρία σε κανένα επιστημονικό ή επαγγελματικό πεδίο. Μ’ άλλα λόγια δεν έχει «κολλήσει» ούτε ένα ένσημο, αλλά έχει κολλήσει εκατοντάδες ή/και χιλιάδες αφίσες, συμβάλλοντας με τον τρόπο της στην μπλε, κόκκινη, κίτρινη ή πράσινη ανάπτυξη. . .

Την ίδια στιγμή, χωρίς να έχει προηγούμενη γνώση ή εμπειρία, χειρίζεται τη διαχείριση των κρίσεων σε διάφορα εθνικά θέματα (πχ Ίμια. Οτσαλάν, Δεκέμβριος 2008 κλπ), λες κι είναι μικροπολιτικά θέματα καθημερινότητας με μικρές ή ασήμαντες επιπτώσεις. Η διαπραγμάτευση των κρίσεων προσεγγίζεται από επιστημονικές εκφάνσεις θεμάτων όπως η θεωρία παιγνίων, η θεωρία γραφημάτων κλπ. κι όχι την περιστασιακή πολιτική αντίληψη ενός εκάστου, ως «ειδικότητα αποκτηθείσα εν τω στρατεύματι» εις το οποίο πιθανόν να μην υπηρέτησε καν.

Λυπάμαι, καθώς αυτά δεν αποτελούν αποκλειστικά προσωπικές απόψεις, αλλά πολυσυλλεκτική καταγραφή στοιχείων ή πληροφοριών, που κατά καιρούς δημοσιοποιήθηκαν ευρέως στον τύπο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Σε μένα έτυχε η δυνατότητα να τα καταγράψω συνοπτικά και να τα παραθέσω, επιχειρώντας με επιθετικό πνεύμα ή/και τρόπο, να μεταφέρω ανησυχίες και προβληματισμούς που διακατέχουν σήμερα πολλούς.

Επίκειται να ακολουθήσει προσεχώς, ανάλυση του θέματος της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), η οριοθέτηση της οποίας έχει καθυστερήσει αδικαιολόγητα (εσκεμμένα;) εις βάρος των εθνικών συμφερόντων και της προόδου της χώρας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: