«Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς», Κ. Παλαμάς

Γύριζε  (απόσπασμα)

Ἀπὸ θαμποὺς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους
 κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται.
 Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
 Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.
 Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
 ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
 κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,
 τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.
 Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
 καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
 λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
 κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»

Κωστής Παλαμάς (1908)

Ο Κ. Καβάφης επίκαιρος όσο ποτέ..

Ο σοφός ποιητής μας δεν λάθευε για το τότε, για το τώρα…  Αφιερωμένο στους, για μια ακόμα φορά εφέτος, επίδοξους σωτήρες μας..

Κωνσταντίνος Καβάφης: Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

Ο αγανακτησμένος Ρωμιός (διασκευή)..

Σε ελαφρά διασκευή, κατά τα σύγχρονα, του ποιήματος » Ο Ρωμιός», του αξεπέραστου Γεωργίου Σουρή. Η σάτιρα κάνει καλό..

Στο καφὲ ἀπ᾿ ἔξω χαλαρά ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν λογαριάζω, κανέναν δὲν κοιτώ.

Σὲ μία πολυθρόνα το πόδι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ κινητό, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
Και ἐμπροστά μου ὁ φραπές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

Βρίζω Γερμανούς, Αμερικάνους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
στρίβω τὸ τσιγάρο μου με στυλ πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Ζαγοράκη καὶ τὸν Γκάλη,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο βρίσκω και πάλι,
κι ἀπάνω στὴν πολυθρόνα χαρούμενος πηδῶ.

Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ…
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

Στὸν καφετζῆ ξεσπάω… φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος… δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ.

Θα δεις… (ποίημα)

(Ένα αγαπημένο μου, ανέκδοτο ποίημα του φίλου Αργύρη, τον οποίον ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανε να το δημοσιεύσω…)

Θα δεις, περίμενε, θα δεις

δεν είναι δα θέμα σπουδής,

αργά και με βήμα σταθερό,

σύμμαχο έχω τον καιρό,

θα δείς, πως είμαι ικανός,

να γίνω κάποτε σοφός.

Τέκνο αγαπητό είμαι της Γαίας

και τα δεσμά μου έσπασε ο Προμηθέας,

γρήγορα θα γίνω θεομάχος,

των Ωκεανών θα βρω το βάθος,

Θ΄ αφήσω πατήματα στους πόλους

και θα πετάξω στ΄ ουρανού τους θόλους..

Του Οδυσσέα θα βρω την πονηριά,

του Ίκαρου θα βάλω τα φτερά,

δε θά ΄μαι στον αέρα άχυρο,

εμένα περιμένει το Άπειρο.

Θε να ξεφύγω με σοφίσματα,

τέχνης στη Γη θ΄ αφήσω κτίσματα.

Βήμα το βήμα θα τη βρω τη γνώση,

δεν με φοβίζει των θεών η τρώση,

στη Γη μου θα θεμελιώσω αξίες,

θα ταξιδέψω σε άλλους Γαλαξίες,

θα λύσω της ζωής το μυστικό,

δε θα μου μείνει τίποτα κρυφό,

θα δεις, περίμενε, θα δεις,

Δεν είναι δα θέμα σπουδής.

Στους εραστές της γνώσης…  Διζογλίδης Αργύρης (τηλ: 6977221020)

«Σοφοί δε προσιόντων»

«Σοφοί δε προσιόντων», Κωνσταντίνος Καβάφης

Εκ των μελλόντων οι σοφοί
τα προσερχόμενα αντιλαμβάνονται.
Η μυστική βοή τούς έρχεται
των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς,
Ενώ εις την οδόν έξω,
ουδέν ακούουν οι λαοί.

Σχόλιο DeltaCV: Αφιερώνεται στους νυν και πρώην πολιτικούς μας ηγέτες..

Σήμερα εκδήλωση για το βιβλίο στην Καλαμαριά…

«ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ», του βιβλίου του Έρμαν Έσσε «Σιντάρτα».

Χώρος εκδήλωσης: Στο Βιβλιοπωλείο «ΑΒΑΚΙΟ», του Δαμιανού Παπαδόπουλου,
15 Απρ. (20:00 – 21:30), Κομνηνών 39,  (στον μικρό πεζόδρομο Καλαμαριάς).
Για περισσότερες πληροφορίες:
ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Happiness isn’t so far.. (τελικά)

Οι παρακάτω στίχοι (ποίημα ανώνυμου) μου έφτιαξαν την διάθεση έπειτα από ημέρες πάλης με την γραφειοκρατία του δημοσίου αλλά και από τον καθημερινό ανελέητο βομβαρδισμό ειδήσεων περί μνημονίου, δημοσίου χρέους, πολιτικών σκανδάλων και κυβερνητικής ανισορροπίας περί ημιυπαίθριων.

Το αφιερώνω, στα Αγγλικά όπως το βρήκα, μήπως πειράξω κάποια λέξη και χαθεί η τελειότητα στην απλότητά του…

At 8 pm sharp, she entered the bar

She sat, she asked for champaign and caviar..

After a while, he entered the bar

He sat, he lighted a cigar..

Looking at her, he smiled

After all, he thougt, happiness wasn’t so far