Υπουργός Σηφουνάκης, απερίγραπτες δηλώσεις..

Απερίγραπτα τα όσα δήλωσε ο αν. Υπουργός Ν. Σηφουνάκης με αφορμή ένα τοπικό πύρηνο κήρυγμα ενός ιερέα στην Λήμνο. Αναφέρθηκε με άκρως υποτιμητικά σχόλια στον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαο, έναν ιεράρχη κόσμημα της εκκλησιαστικής ιεραρχίας και γενικότερα του σύγχρονου ελληνικού ακαδημαικού και πνευματικού κόσμου. Έναν φωτισμένο κατά γενική ομολογία πνευματικό ηγέτη, παράδειγμα προς μίμηση και λαμπρό επιστήμονα.

Η δήλωση του υπουργού Σηφουνάκη: Γιατί όμως να υστερήσει σε πολιτικαντισμό και ποπουλισμό ένας παπάς που διπλομισθοδοτείται, όταν διάφοροι αρχιερείς και μάλιστα οι φερέλπιδες καταλλήλως προπαγανδιζόμενοι – όπως ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος- που στο όνομα της ακροδεξιάς ιδεολογίας του αείμνηστου προκαθήμενου επιδιώκει – να καρπωθεί κι αυτός ο έρημος, ως δελφίνος της ιεραρχίας της εκκλησίας μέρος της κληρονομιάς του?

Ο συγκεκριμένος πολιτικός κατά καιρούς έχει λάβει αντίθετες θέσεις σε ζητήματα εκλησιαστικά και ήταν σφοδρός πολέμιος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου αλλά με αυτή την δήλωση πέρασε τα εσκαμμένα και δείχνει αφενός το μικρό μέγεθος του πολιτικού ανδρός αφετέρου δε καταδεικνύει ότι διαπνέεται από μικρόψυχα και ευτελή συμπλέγματα. Τον αφήνουμε, αυτόν τον έρημο πολιτικό,  στην κρίση των πολιτών και της αδέκαστης ιστορίας…

Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην άμυνα του Ελληνισμού..

Απάντηση σε ορισμένους σύγχρονους «ερευνητές – διανοούμενους», από έναν μεγάλο και αδιαμφισβήτητο ιστορικό.

«Οι αξιόλογες προσπάθειες της Ορθόδοξης Εκκλησίας για την εκπαίδευση, η οποία στους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια της, οι αγώνες της για την διαφύλαξη της χριστιανικής πίστης και την καθαρότητα της Ορθοδοξίας, τα μέτρα για το σταμάτημα των εξισλαμισμών, αποτελούν θεμελιακή συμβολή για την διατήρηση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων. Οι Νεομάρτυρες, συχνό φαινόμενο της εποχής, που δέχονται τον μαρτυρικό θάνατο για την χριστιανική πίστη, είναι συγχρόνως και οι πρώτοι εθνικοί ήρωες του Νέου Ελληνισμού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται έτσι επικεφαλής των δυνάμεων που οργανώνουν την άμυνα του Ελληνισμού και εξασφαλίζουν την διατήρησή του μέσα στις δύσκολες συνθήκες της κατάκτησης , και συνδέεται άρρηκτα με το έθνος.»

Νίκος Σβορώνος, «Το Ελληνικό Έθνος-Γένεση και διαμόρφωση του Νέου Ελληνισμού»

Εκδήλωση Ομίλου Φίλων Αγίου Όρους στην Θεσσαλονίκη..

Έλληνας, Χριστιανός Ορθόδοξος..

Είναι ιστορικά καταγεγραμμένο πως ο Χριστιανισμός κατέστρεψε μνημεία και έργα του Ελληνικού πολιτισμού. Όμως δεν είναι τόσο απόλυτο όσο ακούγεται. Προβληματίζομαι και με στενοχωρεί να βλέπω Έλληνες να τσακώνονται μεταξύ τους και να ρίχνουν ευθύνες στον Χριστιανισμό ή στην Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, λες και είναι πολιτικά συστήματα..

Ο Χριστιανισμός ήταν στους αρχικούς αιώνες καταστροφικός ακριβώς επειδή αυτοί που τον ήλεγχαν, τον χειρίστηκαν καταστροφικά. Κυνήγησαν τον «Έλληνα» ως εκφραστή της Σοφίας και της Φυσιολατρείας. Τον κυνήγησαν σαν Ειδωλολάτρη και όχι σαν Έθνος.. Πίστευαν πως ο ορθολογισμός και η φιλοσοφία του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος τους απειλούσε..

Υπάρχει όμως και η άλλη αλήθεια.. Χριστιανοί αυτοκράτορες του Βυζαντίου και φωτισμένοι ηγούμενοι ιστορικών μοναστηριών διαφύλαξαν με ζήλο, ευθύνη και σεβασμό πολύτιμα βιβλία, παπύρους, έργα Ελλήνων φιλοσόφων. Είναι αυτά τα έργα που δημιούργησαν αργότερα το πνεύμα της Αναγέννησης, τον Δυτικό πολιτισμό.

Περί ανωτέρω σχέσης γράφει ο Ευγένιος Βούλγαρης ότι, «Η Ορθόδοξος Εκκλησία…επί των ζοφερών χρόνων της δουλείας και των στεναγμών απεδείχθη ου μόνον υπερτάτη πνευματική, αλλά και υπερτάτη εθνική αρχή. Μήτηρ και τροφός, συνεργάτις και αμύντειρα, διδάσκαλος και παρήγορος του Ελληνικού Έθνους, ήτις διέσωσε μεν την εθνικότητα, την γλώσσαν και το ιερόν θρήσκευμα των πατέρων, ανέφλεξε δε τον εν τη καρδία των προσφιλών αυτής τέκνων υποκαιόμενον σπινθήρα της φιλοπατρίας και της ελευθερίας και παρεσκεύασε μικράν εισέτι ελευθέραν γωνίαν ως ζύμην πεπρωμένην, ίνα ζυμώση θεία αρωγή όλον το φύραμα της Ανατολής»,Βενετία 1872.

Η ουσία λοιπόν δεν είναι στην μακρόχρονη αντιπαλότητα. Η ουσία είναι πως ο Ελληνισμός ΜΠΟΡΕΙ και ΠΡΕΠΕΙ να συνυπάρχει με την ΑΛΗΘΙΝΗ Ορθοδοξία.. Να βάλουμε όλοι στη ζωή μας την Ελληνική Φιλοσοφία και την Ορθόδοξη Ανθρωπιά. Να κρατήσουμε ψηλά την Ελλάδα και τον Σταυρό για τον οποίο χύθηκαν ποτάμια αίματος.

Και αν κάποτε το έθνος μας είναι να δικαιωθεί να είμαστε σίγουροι πως δεν έχει σημασία αν θα το «δικαιώσει» η πίστη στον Ιησού ή στον Απόλλωνα. Σημασία θα έχει ότι αυτή η δικαίωση, θα’ναι για μια ακόμα φορά, απ’τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα Ιερά..

Μπορεί να’ναι αλήθεια, εμείς σταυρώνουμε τον Πατριάρχη, (Ali Birand)…

Δεν συμφωνώ με τον Τούρκο ΥΠΕΞ Νταβούτογλου. Ο Πατριάρχης έχει δίκιο. … (MEHMET ALİ BİRAND)

It might be true, we are crucifying the patriarch

Hurriyet, Turkish Daily News
Monday, December 21, 2009
MEHMET ALİ BİRAND

I don’t agree with Foreign Minister Davutoğlu. The patriarch is right. The state, with its ignorance of a Turkish institution for 38 years, has not been able to keep its word and has crucified the patriarch.

No offense, but the culture and custom of crucifying exists in our state. It did not only apply it to the Patriarchate but also to its citizens and institutions, and it continues to do so.

For those who don’t know, Greek Orthodox Patriarch Bartholomew is a leader who is followed by millions of Orthodox people from all over the world and one who holds the international status of a patriarch in the heart of a Muslim country. And we, who are supposed to be proud of this, underestimate it by calling him a patriarch based in Istanbul’s Fener neighborhood…

Πλήρες το άρθρο:  http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=might-be-true-we-are-crucifying-the-patriarch-2009-12-21

Επίσης ένα ενδιαφέρον άρθρο του ιδίου για τα γεγονότα Σεπτεμβρίου 1955 και την εκδίωξη των Ελλήνων της Πόλις.

Πλήρες το άρθρο: http://arama.hurriyet.com.tr/arsivnews.aspx?id=-559132