Στα πομακοχώρια «Αρνιέμαι..»

Χαρά Νικοπούλου »Αρνιέμαι »

Τουρκία και εθνικισμός..

«Η εθνική ιδέα θα είναι πιθανότατα το τελευταίο ταμπού της τουρκικής κοινωνίας. Ο εθνικισμός είναι τόσο υπερβολικός που εκφράζεται σε τελείως ασυνήθιστους χώρους, είναι ένα φαινόμενο που δεν συναντιέται στις δημοκρατικές χώρες. Μπορούμε να αναφέρουμε την περίπτωση της εφημερίδας Hurriyet (της πιο πολυδιαβασμένης στη Τουρκία) η οποία, στη πρώτη σελίδα, κάθε μέρα, γράφει το παρακάτω σλόγκαν κάτω από την εικόνα του Μουσταφά Κεμάλ: «’Η Τουρκία ανήκει στην Τούρκους». Είναι σαν μια γαλλική εφημερίδα να γράφει κάτω από μια εικόνα του Πετέν «η Γαλλία για τους Γάλλους».
Ένα άλλο παράδειγμα είναι ένα από τα εμβλήματα της Τουρκικής Δημοκρατίας: «Μακάριος αυτός που δηλώνει Τούρκος». Αν δεν ήταν τόσο αξιολύπητο θα μας έκανε να γελάσουμε, αλλά, αντίθετα, δείχνει μια πραγματική παράνοια. Μπορούμε τώρα να καταλάβουμε γιατί κάθε ειρηνική διαφωνία ερμηνεύεται αμέσως ως επίθεση κατά της Τουρκίας».
Πηγή: Baran KANÎ, Le Post
Σχόλιο DeltaCV: Έτσι μπορούμε να ερμηνεύσουμε και δύο άλλα φαινόμενα που συχνά συναντάμαι στην τούρκικη επικράτεια, από τα παράλια μέχρι τα οροπέδια της Ανατολίας. Η εικόνα του Κεμάλ να δεσπόζει παντού, σε πλατείες, δημόσια κτίρια, σχολεία, λεωφόρους. Η εμβληματική μορφή του ιστορικού ηγέτη, δημιουργού και αναμορφωτή του τούρκικου κράτους παντού, ώστε να θυμίζει στους πολίτες του νέου κράτους την οργάνωση και στήριξη στούς κεμαλικούς πυλώνες και αξίες της τούρκικης κοινωνίας. Εδώ να θυμηθούμε ότι η Τουρκία ως κράτος δημιουργήθηκε από τον Κεμάλ, μετά το 1922.
Τέλος η ημισέληνος , επιβλητικών διαστάσεων παντού σε ταράτσες κτιρίων, σε λόφους και βουνά, σε ακτές και βράχους σαν να πρέπει να υπενθυμίζει τούς κατακτητικούς πολέμους και την βίαιη προσάρτηση των εδαφών. “Ορίστε είμαστε οι κατακτητές, οι δυνατοί, οι κυρίαρχοι της περιοχής..”. Και βέβαια όταν πρόκειται για την λήξη μιας μάχης και ενός πολέμου ο κατακτητής καρφώνει την σημαία στο ύψωμα, στο οχυρό για να δείξει ποιός είναι ο νικητής. Όταν το ίδιο το εφαρμόζει για μερικές εκατοντάδες χρόνια, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Είτε δεν έχουν εξοικειωθεί ακόμη με την ιδέα της κατάκτησης και δεν αισθάνονται σίγουροι για την κυριαρχία τους, είτε δεν είναι σίγουροι για την πίστη και πατριωτισμό του λαού ή ..των λαών τους . Και στις δύο περιπτώσεις δείχνουν ανασφαλείς και αδύναμοι εμπρός στην ιστορική καταγραφή αλλά και ροή της ιστορίας.
Εμείς αυτή την ερμηνεία δίνουμε…